Sunday, September 17, 2017

स्नूज...

वेळ : निद्रादेवीची आराधना करण्याची

आई मोबाईलवर काहीतरी काम करते आहे. तितक्यात चिरंजीवांची कर्कश्श हाक.

आSSSSSSई

आई : अरे काय झालं?

चिरंजीव : आई, आता झोपायची वेळ झाली ना?

आई : हो. मग?

चिरंजीव : मग आत्ता मोबाईल कशाला? ठेव तो मोबाईल.

आई : ओ आजोबा.. अलार्म लावत होते. 

आईचं स्वगत उर्फ लाऊड थिंकिंग (ज्याचा आईला लवकरच पश्चाताप होणार आहे) : चला. झाले लावून अलार्म. ५.... ५:१५.... ५:३०. (स्नूज.... स्नूज.... स्नूज....)

चिरंजीव : आई

आई : आता काय राजा?

चिरंजीव : आई, तू तीन अलार्म का लावलेस? इतक्या वेळा का उठतेस? एकदाच उठायचं ना.

#आदि_आणि_इत्यादी

Wednesday, September 6, 2017

हॅ.. त्यात काय?

काल लेकाच्या शाळेत यावर्षीची पहिली PTM (Parents-Teacher Meet) उर्फ ओपन हाऊस झालं. म्हणजे आपल्या वेळच्या "बाईंनी भेटायला बोलावलंय" वाल्या चिठ्ठीचं थोडं व्यापक आणि सॉफिस्टिकेटेड स्वरूप. व्यापक यासाठी की सगळ्यांनाच बोलावतात आणि सॉफिस्टिकेटेड यासाठी की फारच प्रेमाने वागवतात. असो.

आम्ही लेकाच्या वर्गात जाऊन स्थानापन्न झालो. आमच्या आधी २-३ पालक-मुलांच्या जोड्या होत्या. दहा-पंधरा मिनिटांत आमचा नंबर आला. आम्ही बाईंच्या सॉरी टीचरच्या समोर जाऊन पोचलो आणि खुर्ची सरकावून बसणार एवढ्यातच टीचरने "अरे आदितेय. वॉव. कम कम. हाऊ आर यु बेटा?" असं तोंड भरून स्वागत केलं. घरी "आता निदान पाच मिनिटं गप्प बसायला काय घेशील रे बाबा?" चा जप करायला लावणाऱ्या चिरंजीवांनी त्यांच्या (घरातल्या) स्वभावाच्या अगदी विरुद्ध वागत शाळेतल्या रुपाला प्राधान्य देत एवढ्या मोठ्या स्वागताला अजिबात दाद न देता, न बोलता फक्त किंचितसं हसून प्रत्युत्तर दिलं. बाईंनाही ते अपेक्षितच असावं म्हणा.

अभ्यास, डबा खाणं, परीक्षा वगैरे नॉर्मल विषयांवर बोलणं झाल्यानंतर आम्ही टीचरना "लेकाबद्दल काही तक्रार वगैरे नाही ना?" अशा अर्थाचं काहीतरी विचारलं.

आणि एकदम टीचर बोलायला लागल्या. "तुम्हाला एक गंमत सांगते. आदितेय, प्रणव आणि अर्जुन हे तिघे एकदम बेस्ट फ्रेंड्स आहेत. कायम एकत्र असतात. खाणं, खेळणं सगळं सगळं एकत्र करतात. पण.." एक छोटा पॉज... "पण भांडतातही खूप. रोजच्या रोज भांडतात." 

आमचा लेक भांडतो हा आश्चर्याचा मोठा तोफगोळा होता आमच्यासाठी. म्हणजे भांडणं वाईट आहे वगैरेसारखे निष्पाप, निरागस विचार आमचे अजिबात नाहीत. मुलांनी तर भांडलंचं पाहिजे. आम्हीही भांडतो... एकमेकांशी... पण तरीही आमच्या लेकासारखा मुलगा जो उंबरठ्याबाहेर ब्र काढत नाही तो भांडतो हा नाही म्हंटलं तरी एक (पार्शियल सुखद) धक्काच होता आमच्यासाठी.

"आदितेय भांडतो? कशावरून भांडतो...?"

"नो नो." हाहाहाहा.. "आदितेय भांडणार? नो वे." बाईंनी धक्क्यातली हवा शिताफीने काढून घेतली होती. "अहो काय आहे माहित्ये का? प्रणव आणि अर्जुन या दोघांनाही आदितेयच्या शेजारी बसायचं असतं रोज. त्यावरून रोज भांडण. मग मी त्यांना सांगितलं की रोज एकेकाने नंबर लावून बसा आदितेयच्या शेजारी" 

हा सामान्य इसम वर्गात आहे की नाही यासारखे किरकोळ प्रश्न शिक्षकच काय तर इतर मुलांनाही न पडू  देणाऱ्या आणि त्यांच्या खिजगणतीतही नसणाऱ्या बापाच्या (आणि बहुतेक आईच्याही) लेकाच्या शेजारी कोणी बसायचं यावरून इतर मुलांमध्ये वाद होतात आणि ते वाद सोडवायला शिक्षिकांना मध्ये पडावं लागतं हा मगाशी बसलेल्या भांडणवाल्या धक्क्यापेक्षाही हजारो रिश्टरने तीव्र असा धक्का होता.

"तर मग होतं काय की" स्टोरी अभी बाकी ही मेरे दोस्त..."ज्याचा आदितेयच्या बाजूला बसायचा नंबर असतो तो दिवसभर एकदम खुश असतो. पण दुसऱ्याला मात्र मागच्या बेंचवर बसायला लागतं. तर हा जो मागच्या बेंचवर बसलेला असतो तो पुढच्या बेंचवर बसलेल्याशी दिवसभर भांडत राहतो. मी त्यांना सांगितलंही की तुम्ही अजून एक मित्र शोधा. चार जणांचा ग्रुप करा आणि चौघे जण मिळून एकत्र मजा करा. पण हे ऐकायलाच तयार नाहीत"

तर असंच अजून थोडा वेळ कौतुक समारंभ ऐकत, निघताना टीचरने दिलेल्या "आदितेय, बेटा खात जा रे थोडा. किती बारीक झालायस" वाल्या आग्रही सूचनेला हसून मान देत तरंगत तरंगत आम्ही वर्गाबाहेर पडलो.

वर्गात टीचरचा कौतुक समारंभ संपल्यावर बाहेर मातोश्रींचा कौ.स. सुरु झाला.

"आदितेय? एवढे बेस्ट फ्रेंड्स? मजा आहे. कधी सांगितलं पण नाहीस आम्हाला घरी."

मातोश्रींच्या एवढ्या कौतुकाच्या 10X उत्साहाला चिरंजीवांनी तितक्याच नीरसपणे उत्तर दिलं..

"हॅ.. त्यात काय? त्यात काय सांगायचं? सिनियरला असताना धनुष आणि कुंजन पण याच कारणावरून भांडायचे की !!!!"

Friday, July 14, 2017

'भारी' (पडलेला) पॉटर !!

"बाबाबाबाबाबामी आज हॅरी पॉटरचे आठही पार्टस संपवले. तिसऱ्यांदा !!! त्यातला फर्स्ट आणि सेकंड तर मी फोर टाईम्स पाहिलेत आधीच आणि बाकी सगळे टू टाईम्स. काय धम्माल येते मायत्येहॅरी पॉटर हिरो आहे एकदम आणि हॉगवर्टस तर बेस्टच एकदम

या सगळ्या गदारोळाच्या दरम्यान मी म्हंटलेलं "हो काअरे वा" हे त्याच त्या हॉगवर्टस की हॉगवर्डसच्या कुठल्याशा तळघरात लुप्त झाल्यागत गायब होऊन गेलं.

घरात पाऊल टाकल्या टाकल्या एवढं 'पॉटरीस्वागत झाल्याने आज स्टेशनवर आपण चुकून 'पावणे दहाव्याप्लॅटफॉर्मवर उतरलो की काय असा मला भास झाला. 

"बाबाबाबाबाबातुला हॉगवर्टसची चार हाऊसेस महित्येत??"लेकाच्या मानगुटी बसलेली रोलिंगबाई लवकर उतरायची चिन्हं दिसेनात. 

"बाबाबाबासांग ना पटकन" एकदा हाक मारून आपल्या जन्मदात्यास ऐकू येत नाही हा अढळ विश्वास त्याने कुठून मिळवला असेल याबद्दल किंचितही शंका न घेता मी कुरबुरलो "हे बघ बेटा. तुला माहित्ये मला हॅरी पॉटरचा फक्त फर्स्ट पार्ट आवडतो पण बाक..."

"म्हणजे सॉसरर्स स्टोन. आणि बुकचं नाव फिलॉसॉफर्स स्टोन" इन्स्टंट करेक्शन !!

"मी बोलू?"

"......." साफ दुर्लक्ष.

"मला फक्त पहिला पार्ट आवडतो आणि तो ही मी फक्त दोनदाच बघितलाय. तुझ्यासारखा चारचारदा नाही."

"पण फर्स्ट पार्टमध्ये कितीतरी वेळा हाऊसेसची नावं दाखवली आहेत"

"हो रे. काहीतरी चार हाऊसेस आहेत आणि मला त्यांची नावं माहित पण आहेत फक्त आत्ता आठवत नाहीत" हापिसात पण कधी इतकं मुत्सद्दीपणे खेळल्याचं मला स्मरत नाही.

तेवढ्यातच ग्रीफेन्डोर का कायसासा एक ओळखीचा शब्द सोडला तर इतर सात आठ इंग्रजी शब्दांचा एक समुच्चय कोपऱ्यातून निमूट चाललेल्या बाईकवाल्याला ज्याप्रमाणे फोरव्हीलरवाले कट मारून जातात तद्वत माझ्या कानाला कट मारून गेले.

"बाबाबाबातुला हॅरी पॉटरचं खरं नाव माहित्ये?" बापाला काहीतरी माहीत नाहीये आणि त्यात आपण चक्क पीयचडी करून ऱ्हायलोय या उत्साही कल्पनेनेच पोरगं नखशिखांत चेकाळलं.

पण मी पण हॅरी पॉटरचं खरं नाव सांगून (जे आत्ता मला अजिबातच आठवत नाहीये) त्याच्या यॉर्करवर चौकार खेचला.

"बाबा आणि हरमायनी ग्रँजरचं?

तिचं नाव कोण विसरेलअसं मनातल्या मनात म्हणत "एमा वॉटसन" असं एकेक शब्दावर जोर देत मी खणखणीत आवाजात उतरलो.

व्हिजिबली हिरमुसलेल्या चिमुकल्या कपिलने अखेरचं अस्त्र काढलं. "आणि रॉन व्हिजलीचं?"

"कोण रॉन व्हिजली?" असं प्रतिक्षिप्त क्रिया म्हणून आलेलं उत्तर महत्प्रयासाने गिळून टाकून मी प्रश्न ऐकलाच नाही असं दाखवत इकडे तिकडे बघायला लागलो.

मला उत्तर आठवायला घसघशीत सव्वा दोन सेकंदांचा वेळ देत आमच्या बिग बी ने स्वतःच जवाब कॉम्प्युटरजींकडे लॉक करून टाकलं.

"बाबाबाबातुला हॅरी पॉटरचा बड्डे कधीये माहित्ये का?"

मी टी-ट्वेन्टी समजत होतो ती प्रत्यक्षात टेस्ट होती तर. पण आता मी पुरेसा खचलो असल्याने सरळ पांढरं निशाण फडकवून टाकलं.

"१९९७" श्री रोलिंग.

त्यानंतर त्या पॉटऱ्याच्या इतर दोन मित्र मैत्रिणींचेही वाढदिवस सांगून झाले. (जे आत्ता मला अजिबातच.....)

इतक्या वेळ हा राक्षसी हल्ला कौतुकाने पाहणारी माय माऊली आपली आणि लेकाची आवड इतकी जुळत असल्याच्या अतीव आनंदात अनवधानाने पृच्छकर्ती जाहली.

"आणि सोन्यामाझा बड्डे कधी असतो रे?"

आणि अचानक कोहली गडबडलाधडपडला पण तेवढ्याच शिताफीने स्वतःला सावरत उत्तरला "बहुतेक नाईनटीन फॉट्टी सेवन की कायतरी".

Sunday, February 12, 2017

स्पीन

दर महिन्याला बदलणाऱ्या 'टेम्परवारी' खुळांमध्ये आमचे येथे (चि. कृपेकरून) सध्या टेबलटेनिसच्या खुळाचा नंबर लागलेला आहे. दोन साध्या रॅकेट्स (बॅट्स नाही. बॅट म्हंटलं की फाऊल) आणि बॉल घेऊन आमचा गेम सुरु होतो. या समग्र वर्णनाचा उद्देश इतकाच की आमच्या टेबल टेनिस गेममध्ये (सुदैवाने) टेबलला यत्किंचितही स्थान नाही हे जनतेच्या लक्षात आणून देणे. असो.

तर काल असाच गेम सुरु होता. बराच वेळ नीरस टकटक करून झाल्यावर अस्मादिकांनी बॉल किंचित स्पिन करून मारला. त्यामुळे युवराजांना अर्थातच तो मारता आला नाही आणि ते किंचितसे धडपडले.

समोरचा धडपडल्यावर त्याला मदत करायला जाण्याआधी जोरदार हसण्याची उबळ येण्याची प्रवृत्ती -- समोर धडपडणारा आपलाच लेक असला तरी -- काही केल्या शमू शकत नाही. निव्वळ त्या प्रवृत्तीला जागून केवळ आणि केवळ एक प्रतिक्षिप्त क्रिया म्हणूनच अस्मादिक हसले हे त्रिकालाबाधित सत्य काही केल्या युवराजांच्या पचनी पडलं नाही आणि बाणेदारपणे ते उत्तरते झाले.

"अरे ए बाबा, तुझं खेळाकडे लक्ष आहे का? तुला टीटी (टेबलटेनिस म्हंटलं की दुसरा फाऊल) खेळता तरी येतं का? तू बॉल मारतोयस कुठे आणि तो फिरून जातोय कुठे ते तरी बघ !!!!"

बाबा कॉट बाय स्पीन अँड बोल्ड बाय युवराज (इन टीटी)