tag:blogger.com,1999:blog-45892258496976214172012-01-27T13:25:46.456-05:00मनातली वटवट मनातच न राहू देता कागदावर आलेली बरी असते बर्‍याचदा. निदान स्वतःसाठी तरी. त्याचाच एक प्रयत्न.. आणि कितीही *वटवट* केली तरी ती (शक्यतो :) ) *सत्य* च असणार हे नक्की !!हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.comBlogger1571100tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-21781421089933376192011-12-08T17:06:00.006-05:002011-12-08T21:49:41.371-05:00

बाबा, ....... ..... ... बाबा, .. ... .. बाबा, -हम्म.. बाबा, आज ना...... शालेत........  ......... ...... द्फ्ग्दफ्ग्द...... ... चॉतलेत..... मी............  ...... ....क्लोपुल्य्त्य्य .................... .... चिम्मय....... आमी....... ए, बी, शी, दी म्हणत.... ..... ...र्तेहेत्रीएव्र ... ........... ..... .... ...व्व्ह्व्र्ग्स्ब ....... बाबा, ..... ..... ... एप्त्कीएलो -हम्म बाआबा

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com47tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-56195140064621820592011-11-24T20:32:00.004-05:002011-11-24T22:35:39.927-05:00

काही काही शब्द बघता बघता एकमेकांचे असे काही प्राणसखे बनतात किंवा बेजावदार माध्यमं आणि अक्कलशून्य नेतेमंडळी त्यांना इतक्या कुशलतेने एकमेकांत गुंफतात की आपल्याला पहिल्या शब्दाचा दुसऱ्या शब्दावाचून विचारही करवत नाही. वरच्या वाक्यातला 'बेजावदार माध्यमं/मिडिया' किंवा 'अक्कलशून्य नेतेमंडळी' हे शब्द ही त्यांचीच उदाहरणं होऊ शकतात म्हणा. पण अर्थात योग्य उदाहरणं. असो.... तर चितळ्यांची बाकरवडी, अमूल बटर

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com78tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-87979907010795332492011-11-17T22:22:00.000-05:002011-11-17T22:22:15.596-05:00

तम्मत्तद्दो ओ ओ ओ (कै)त्ता चम्माना आदा नतते दिकादे तम्मत्तद्दो ओ ओ ओ अलम हिंदी संगीताच्या दुनियेत हे एकमेव गाणं शिल्लक उरलं असावं किंवा मग सरकारने यच्चयावत सगळ्या गाण्यांवर बंदीची मोहोर उमटवली असून फक्त, फक्त आणि फक्त (ट्रुथ, द होल ट्रुथ अँड नथिंग बट द ट्रुथ किंवा आपल्या हिंदी चित्रपटांच्या कोर्टातल्या सीनमधल्या "सिर्फ सच कहुँगा और सच के सिवा कुछ नही कहुँगा" च्या स्टायलीत) हे एकच गाणं

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-48467147310967102602011-11-09T16:56:00.000-05:002011-11-09T16:56:56.812-05:00

- अतिशय प्रसिद्ध आणि सगळ्यात गाजलेल्या ' द एक्झॉर्सिस्ट' या भयपटाचा निर्माता आणि त्याच नावाच्या कादंबरीचा लेखक विल्यम पीटर ब्लॅटी हा त्यापूर्वी विनोदी पटकथाकार म्हणून प्रसिद्ध होता आणि 'द एक्झॉर्सिस्ट' लिहिण्यापूर्वी आर्थिकदृष्ट्या अतिशय वाईट परिस्थितीत असलेल्या ब्लॅटीने त्या काळात विनोदी लेखन/चित्रपटांची लाट ओसरल्याने निव्वळ प्रयत्न म्हणून आणि उपजीविकेचं साधन म्हणून एका १४ वर्षांच्या मुलाच्या

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-61238132836118852392011-10-24T01:40:00.002-04:002011-10-24T01:44:01.747-04:00

अआ आणि आशु लोकांसाठी ब्लॉगिंगचे तीन विशेष नियम आहेत. १. अशा लोकांनी ब्लॉग सुरु करू नये २. सुरु केलाच तर तो जेमतेम एक वर्षच चालेल अशी पूर्वसूचना ब्लॉगवर ठळकपणे द्यावी. (आणि ब्लॉगवर दिली नाही तरी स्वतःच्या मनाशी तरी पक्की खुणगाठ बांधावी.) ३. वरचे दोन्ही नियम मोडले तर परिणामांना तयार राहावं !!! ओह सॉरी... सगळ्यात पाहिलं वाक्य "अत्यंत आळशी आणि आरंभशूर लोकांसाठी.... " असं वाचा. नेहमीप्रमाणे

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-16417888810658925662011-08-23T00:40:00.000-04:002011-08-23T00:40:10.082-04:00

- अण्णा हजारेंचं आंदोलन म्हणजे सगळा चुकीचा प्रकार आहे. - सगळा सावळा गोंधळ आहे नुसता. कोणाचा पायपोस कुणाच्या पायात नाही. - जे चाललंय ते सगळं चुकीचं चाललंय. - अण्णांना पाठींबा देण्यासाठी गर्दी करणाऱ्यांपैकी किती जणांना लोकपाल म्हणजे काय हे माहिती आहे? - आणि समजा लोकपाल विधेयक आलं तर काय दुसऱ्या दिवसापासून भ्रष्टाचार बंद होणार आहे का? - आंदोलनं अशी एसएमएस पाठवून आणि "मी अण्णा आहे" च्या टोप्या

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com65tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-46842208217627512382011-08-08T22:14:00.005-04:002011-08-11T16:15:12.492-04:00

काल ना आम्ही त्या चित्रांच्या दुकानात गेलो होतो. बाबाला उशीर झाला यायला. तो ना असलाच आहे. नेहमीच उशीर करतो कुठेही यायला. आणि मग नेहमीच मला त्याचा राग येतो. पण काल नाही आला. कारण त्या दुकानातली ती मस्त मस्त चित्रं बघण्यात वेळ कसा गेला कळलंच नाही. मी खूप चित्रं बघितली पण मला सगळ्यात आवडलं ते एका छान छोटुल्या चिंटुकलीचं चित्र. काय बरं म्हणाली आई?? पो स ट र.. हां.. असंच काहीतरी.. तर ना त्या

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com59tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-25414612685942918932011-07-15T01:00:00.000-04:002011-07-15T01:00:45.778-04:00

प्रिय गिरीश कुबेर, मी गेली अनेक वर्षं असंख्य नावं ठेवत ठेवत का होईना पण लोकसत्ता नियमितपणे वाचतोय. नावं ठेवण्याचं एक सर्वमान्य कारण म्हणजे कु(सु)मार केतकर आणि त्यांचे कॉंग्रेसचं लांगुलचालन करणारे अग्रलेख आणि अन्य बातम्या. कुमार केतकर बाहेर पडल्यानंतर वाचकांना एकांगी नसलेल्या, कॉंग्रेसचा, राहुलचा, सोनियाचा, मनमोहन सिंगांचा अनाठायी उदो उदो न करणाऱ्या निष्पक्षपाती बातम्या वाचायला मिळतील अशा

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com62tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-47806060037856853232011-06-16T15:16:00.009-04:002011-06-16T22:58:14.951-04:00

सूर्‍या, फावड्या, जोश्या, शिरोडकर, चित्र्या, केवडा, सुकडी, चिमण्या, आंबेकर, घासू गोखल्या, संत्या, मिरीकर, मांडे, बिबीकर, भाईशेटया, आशक्या, जुवेकर, पिंगळ्या, गायकवाड, आप्पा, बेन्द्रीण, मांजरेकर सर, राजगुरू सर, परांजपे बाई.........  इ..  चि..  भ..  ना............ !!!  इचिभना इचिभना मला एकदम शाळेतच गेल्यासारखं वाटायला लागलं !!! शाळा... अंदाजे '७६ सालच्या डोंबिवलीतल्या (संदर्भ डास : डासिवली, मुंब्रा

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com88tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-23926405185092484952011-06-04T12:02:00.003-04:002011-06-04T12:11:05.413-04:00

काल शुक्रवार दिनांक ३ जून ईसवी सन २०११ रोजी (न) ठरल्याप्रमाणे मराठी ब्लॉगर्सचा स्नेहमेळावा (न्यू जर्सी शाखा) अत्यंत थाटामाटात परंतु तितक्याच साधेपणाने संपन्न झाला. सदर मेळाव्या दरम्यान घडलेल्या अनेक लक्षवेधक घडामोडी, चित्ताकर्षक बाबी आणि सदरहू मेळाव्याचा अहवाल आमच्या जगभर पसरलेल्या आणि तत्कारणात न्यू जर्सी शाखेच्या मेळाव्यास उपस्थित राहू न शकलेल्या तमाम ब्लॉगु-ब्लगिनींपर्यंत पोचवताना आमच्या

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-15213906697259617332011-05-13T18:00:00.003-04:002011-05-13T23:13:05.515-04:00

- तुम्ही ब्लॉग लिहीत असाल, - ब्लॉगवर मोठमोठाल्या पोस्ट्स टाकत असाल, - आणि त्या मोठमोठाल्या पोस्ट्स पब्लिश करायच्या आधी ब्लॉगरवर सेव्ह न करता 'घमेल्या'तल्या ड्राफ्टमधे सेव्ह करत असाल... वर सांगितलेल्या तिन्ही अटींमध्ये तुम्ही-म्हणजे तुमचा ब्लॉग-बसत असेल तर ही छोटीशी पोस्ट उर्फ कंपोस्ट तुमच्यासाठीच आहे. (नाही. ब्लॉगर कित्येक तास बंद पडलं होतं त्याच्याशी या कंपोस्टचा काहीही संबंध नाही.) पण

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com62tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-72810113821652067372011-05-09T21:20:00.006-04:002011-05-13T16:16:44.641-04:00

* भाग १ इथे  वाचा. * भाग २ इथे  वाचा. * भाग ३ इथे वाचा. * भाग ४ इथे  वाचा.  भाग ५ : सध्याची परिस्थिती नक्की कशी आहे? (व्हेअर आर वुई नाऊ?) एकूणच या प्रकारामुळे अमेरिकन (आणि त्यामुळे आपोआपच जागतिक) आर्थिक विषमता कमालीची वाढली. करप्रणाली श्रीमंतांना पूरक बनवली गेली. ग्लेन हबर्डने बुश सरकारच्या काळात काम करताना अनेक करकपाती सुचवल्या आणि अंमलातही आणल्या. बुश सरकारने आर्थिक गुंतवणूक, त्यावरील नफा

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-91356635876167184212011-05-09T21:20:00.004-04:002011-05-09T21:28:26.131-04:00

* भाग १ इथे  वाचा. * भाग २ इथे  वाचा.* भाग ३ इथे  वाचा. भाग ४ : जवाबदारी !! ज्या व्यक्तींच्या चुकीच्या निर्णयांमुळे त्यांच्या स्वतःच्याच अतिविशाल बँका, कंपन्या बुडाल्या ते लोक (सीईओज) मात्र त्यांनी साठवलेली गडगंज माया व्यवस्थितपणे घेऊन बाहेर पडले. लिमन ब्रदर्सच्या पाच उच्चाधिकाऱ्यांनी २०० आणि २००७ या सात वर्षात १ बिलियन डॉलर्सची माया कमावली आणि लिमन बुडल्यावरही त्यांचे पैसे त्यांच्याकडे सुरक्षित

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-86582721078230571962011-05-09T21:19:00.002-04:002011-06-10T10:14:38.953-04:00

* भाग १ इथे  वाचा. * भाग २ इथे  वाचा. भाग ३ : महासंकट !! (द क्रायसिस) बेन बर्नान्की २००६ मध्ये फेडरल रिझर्व्ह बोर्डाचा चेअरमन बनला. त्याच वर्षी सबप्राईम कर्जांचं वितरण सर्वाधिक झालं. हा योगायोग खचितच नव्हता !! अनेक अर्थतज्ज्ञ, अभ्यासक इत्यादींकडून धोक्याच्या अनेकानेक सूचना मिळूनही बर्नान्कीने ते रोखण्यासाठी कुठलीही पावलं उचलली नाहीत. उलट त्याच्यामते "हे अतिशय प्रगतीचं लक्षण असून घाबरण्याचं

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-29309392386732203082011-05-09T21:18:00.002-04:002011-05-11T10:53:35.076-04:00

* भाग १ इथे  वाचा. भाग २ : कर्जाचा फुगवटा (द बबल) अचानक अब्जावधी डॉलर्सच्या कर्जाचा (लक्षात घ्या, प्रत्यक्ष डॉलर्सचा नव्हे !!! ) नुसता ओघ वाहू लागला. कोणालाही कितीही डॉलर्सचा कर्ज मिळणं सहज शक्य होतं. त्यामुळे बघता बघता घराच्या किंमती अक्षरशः आकाशाला भिडल्या आणि इतिहासातल्या सर्वात मोठ्या फायनान्शियल बबलला जन्म दिला गेला. याधीचा गृहकर्जाचा/घराच्या किमतीचा फुगा/बुडबुडा ८० च्या दशकाच्या दरम्यान

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-85430314325209910452011-05-09T21:17:00.006-04:002011-06-10T01:34:56.207-04:00

या वर्षीच्या ऑस्कर विजेत्यांच्या यादीतले सगळे चित्रपट बघायचं ठरवलं होतं पण दुर्दैवाने फक्त 'इन्सेप्शन' आणि 'सोशल नेटवर्क'च बघून झाले. दरम्यान या वर्षीचा सर्वोत्कृष्ट माहितीपटाचा ऑस्कर पुरस्कार मिळवणारा 'इनसाईड जॉब ' बघण्याचा सुवर्णयोग आला आणि बाकीचे चित्रपट बघण्याची हुरहूरच शमून गेली. एकदम विषण्णता आली. मला खात्री आहे की हा माहितीपट बघितल्यानंतर (कदाचित हा लेख वाचल्यावरही... कारण माहितीपटात

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-69047060149921814922011-05-01T01:26:00.012-04:002011-11-20T00:02:40.075-05:00

माझ्या खादाडीच्या प्रयोगांचे पहिले चार भाग वाचल्यानंतर मला अनेक लोकांच्या तक्रार वजा प्रतिक्रियांना (ज्यात प्रतिक्रिया वजा आणि तक्रारीच अधिक होत्या) तोंड द्यावं लागलं. उदा. पहिला  भाग वाचल्यावर काही जण म्हणाले की "कसली रे ती गांडूळांची डिश.. काय तर म्हणे मॅगी.. शी.. असल्या पोस्ट्स लिहवतात आणि असल्या डिशेस (म्हणजे पदार्थ, ताटल्या नव्हे) करवतात तरी कशा रे?" किंवा दुसर्‍या  भागानंतर काही प्रतिक्रिया

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com66tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-39374829003973353582011-04-29T03:35:00.011-04:002011-04-30T14:36:25.608-04:00

पूर्वसूचना : लेख वाजवीपेक्षा थोडा जास्तच मोठा झाला असल्याने पुरेसा वेळ आणि सहनशक्ती असेल तेव्हाच (किंवा तरच) वाचावा.  रुबीन कार्टर... न्यू जर्सीत राहणारा एक कृष्णवर्णीय अमेरिकन मुलगा. लहानपणापासूनच विविध लहानसहान गुन्ह्यांमुळे बालसुधारगृह/तुरुंगाच्या वार्‍या केलेला. कालांतराने अमेरिकन सैन्यात सामील होतो. तीन वर्षांनी सैन्यातून बाहेर पडतो आणि व्यावसायिक बॉक्सिंगला सुरुवात करतो. त्याच्या पंच

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com40tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-84797378521247522292011-04-15T06:07:00.014-04:002011-05-04T17:49:25.115-04:00

प्रिय जंपिंग ज्याक उर्फ जितु, खरंतर मायन्यात शोभा वहिनींचंही नाव लिहायचं होतं. परंतु मी त्यांना पर्सनली ओळखत नसल्याने बोटं धजावली नाहीत. अरे कितीही म्हंटलं तरी मी मध्यमवर्गीय माणूस (खराखुरा.. तुझ्या लेकीच्या सोपमधला 'चमकधमक' वाला मध्यमवर्गीय नव्हे रे.. सोप शब्दाने पत्राच्या सुरुवातीलाच विनाकारण गैरसमज होणार असल्यास तो टाळण्यासाठी 'मालिका' असे वाचावे.).. त्यामुळे थेट वहिनींचं नाव कसं घेणार?

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com55tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-52582385464434789752011-04-11T01:18:00.003-04:002011-04-29T12:18:39.387-04:00

तो : हॅलो...... अरे बोल.. कशी आहेस? किती दिवसांनी ग !! ती : हो रे. परवा राजसच्या वाढदिवसाला फोन करायचा राहूनच गेला ना. सॉरी रे.. तो : अग सॉरी काय त्यात.. चालायचंच.. ती : हो रे.. हल्ली जमतच नाही. प्रिता अजिबात बोलू देत नाही रे फोनवर.. पूर्ण वेळ तिच्याशीच खेळावं लागतं. अनडायव्हर्टेड अटेन्शन !! तो : हाहाहा.. अग राजसचं काय वेगळं आहे का. त्याचंही सेम अगदी. ती : हाहाहा. सगळे एकाच माळेचे मणी ! बाकी काय

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-45818151820445483372011-03-02T10:25:00.008-05:002011-03-03T00:27:34.469-05:00

* हा सातवा अर्थात अंतिम भाग वाचण्यापूर्वी सहावा  भाग वाचला आहेत याची खात्री करून घ्या. पाचव्या भागानंतर सहावा आणि सातवा दोन्ही लागोपाठ टाकलेत म्हणून सांगतोय. भाग १ इथे  वाचाभाग २ इथे  वाचाभाग ३ इथे  वाचाभाग ४ इथे  वाचाभाग ५ इथे  वाचा भाग ६ इथे  वाचा त्या खिडकीच्या बाहेर 'नेरळ जंक्शन' असा ठसठशीत मोठ्या अक्षरात लिहिलेला रेल्वेचा बोर्ड दिसत होता आणि बाजूलाच नेरळ स्टेशनचे ऐसपैस लांब प्लॅटफॉर्म

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com70tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-12144644205568080102011-03-02T10:08:00.004-05:002011-04-21T16:34:16.830-04:00

भाग १ इथे  वाचा भाग २ इथे  वाचा भाग ३ इथे  वाचा भाग ४ इथे  वाचा भाग ५ इथे  वाचा सकाळपासून वेगवगळ्या प्रसंगी आम्हाला आमचे ब्रेकिंग पॉईंट आलेत असं वाटत होतं. आधी त्या टेकडीच्या समोर अडकलो तेव्हा नंतर सँडविचेस खराब झाल्याचं लक्षात आलं तेव्हा, नंतर त्या ओहोळात रस्ता चुकतो तेव्हा, त्याच्यानंतर आग लागली तेव्हा आणि नंतर जेव्हा या सायबाच्या तावडीत सापडलो त्या पहिल्या क्षणी. दर वेळी आम्हाला "झालं.. आता

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-15771203449793960552011-03-02T00:06:00.022-05:002011-04-21T16:34:44.816-04:00

* भाग १ इथे  वाचा * भाग २ इथे  वाचा * भाग ३ इथे  वाचा * भाग ४ इथे  वाचा मागोमाग दारही उघडलं गेलं. एका रापलेल्या चेहर्‍याच्या माणसाने आम्हाला बाहेर यायला फर्मावलं. आम्ही ताबडतोब बाहेर आलो. बाहेर येऊन आधी आमच्या मैत्रिणीं कशा आहेत ते पाहिलं.. त्या ठीक होत्या. सगळं ठीक वाटत होतं. आम्ही आत असताना त्यांची चौकशी चालू होती, त्यांना काही प्रश्न विचारले गेले, किंचित वादावादीही झाली  (हे सगळं आम्हाला नंतर

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com43tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-51426416204757667782011-03-01T00:10:00.010-05:002011-04-21T16:35:01.519-04:00

* भाग १ इथे  वाचा * भाग २ इथे  वाचा * भाग ३ इथे  वाचा हे अचानक काय चाललंय आम्हाला कळेना. तरी आम्ही त्याच्याकडे लक्ष न देता पुढे जाणार इतक्यात त्याच्या आजूबाजूच्या अजून ५-६ जणांनी अचानक आमच्या समोर उभं राहून आम्हाला जागच्या जागी उभं राहायला भाग पाडलं. आता मात्र आम्हाला नक्कीच काहीतरी गडबड असल्याचं जाणवलं. भीतीही वाटायला लागली. आम्ही काही बोलणार एवढ्यात आमचा रस्ता पहिल्यांदा अडवणारा माणूस म्हणाला

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-80714821750686794802011-02-28T00:10:00.027-05:002011-04-21T16:35:19.486-04:00

* भाग १ इथे  वाचा * भाग २ इथे  वाचा एवढ्यात अचानक जोरात चित्कारल्याचा आवाज आला. तो आमच्यातल्याच एकाचा आवाज होता आणि तो आनंदातिशयाने ओरडत होता. तो बाकी ग्रुपच्या थोडा पुढे होता आणि खाणाखुणा करून आम्हाला बोलवत होता. त्याचा तो आनंदाने ओसंडून वाहणारा चेहरा पाहून सगळेजण अक्षरशः धावतच त्याच्याकडे गेलो. तो जिकडे उभा होता तिथून पायथा, रस्ता आणि सगळ्यात महत्वाचं म्हणजे आम्ही सकाळी ओलांडलेला पोल्ट्री

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-13548556418355608602011-02-27T00:24:00.003-05:002011-04-21T16:35:36.720-04:00

* भाग-१ इथे  वाचा. वाट तुडवत उतरत असताना आम्ही पुन्हा एकदा आम्हाला एका सुकलेल्या ओहोळाच्या प्रवाहामुळे तयार झालेल्या वाटेत फाईंड केलं. गड चढत असताना ही वाट आम्हाला लागली होती का (आमची वाट लागली होती याबद्दल तर वाटच... आपलं सॉरी वादच नव्हता) या प्रश्नाचं उत्तर आत्ताच काय पण तेव्हाही आम्ही ठामपणे 'हो' असं देऊ शकत नव्हतो. आम्ही खालच्या दिशेने चाललोय ही आमच्या दृष्टीने त्यावेळची एकमेव समाधानाची बाब

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-16653334628773045392011-02-26T02:22:00.006-05:002011-04-21T16:35:52.953-04:00

हापूसच्या गोडव्याचं वर्णन करणं हे निराळं आणि तो गोडवा प्रत्यक्ष अनुभवणं हे निराळं.... हा अनुभव म्हणजे असंच आम्ही प्रत्यक्ष हापूसचा गोडवा कसा चाखला होता त्याची गोष्ट. फरक एवढाच की त्यात गोडवाही नाहीये की हापूसही नाहीये. असले तर फणसाचे काटेच असतील आणि तेही कारल्याच्या कडूपणाबरोबर...... !!! ****   गेल्या काही वर्षांत एकूण ट्रेकिंगच कमी-नगण्य-बंद अशा पायर्‍या उतरत गेल्याने हल्ली लक्षात येत नाही पण

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-63024039145998285592011-02-11T15:52:00.000-05:002011-02-11T15:52:30.172-05:00

उशिरा उठलो.. आंघोळ उरकली.. नाश्त्याला कल्टी दिली.. धावत स्टेशन गाठलं.. पायर्‍या उतरताना धडपडलो.. पास संपल्याने गेटवर अडकलो.. पास काढेपर्यंत ट्रेन गेली.. प्रत्यक्ष प्लॅटफॉर्मवर जाईपर्यंत पुढची ट्रेनही डोळ्यासमोरुन गेली.. पुस्तक काढावं म्हणून बॅगेत हात घातला तर पुस्तक घरीच विसरल्याचं लक्षात आलं.. ऑफिसच्या लॉबीतच बॉसने जंगी 'स्वागत' केलं.. चार भल्यामोठ्या प्रॉब्लेम्सनी हापिसात नाश्ता

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-53520384206446672192011-02-11T15:23:00.000-05:002011-02-11T15:23:22.427-05:00

डॉक्टरांची परवानगी मिळताच त्या लगबगीने आत गेल्या. छान उगवतीची सूर्यकिरणं खोलीभर पसरलेली ... कसं छान प्रसन्न वाटत होतं.. तिच्याशी नजरानजर होताच त्या तोंडभर हसल्या. तीही हसली. क्षीणपणे. फार थकलेली दिसत होती. साहजिकच आहे. पहिल्या वेळी त्रास होतोच थोडा. त्यांनी मायेने तिच्या कपाळावरून हात फिरवला. नंतर हळूच बाजूला ठेवलेल्या सश्याच्या पिल्लाच्या गालावरून. पिल्लू गाढ झोपेत होतं. दोघीही हसल्या. "अवी?"

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com51tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-78975213633439103322011-01-10T18:14:00.008-05:002011-01-10T21:56:26.848-05:00

गेल्या काही महिन्यांत बर्‍याच वेळा चित्रपटांवर लिहिणं झाल्याने मी ठरवलं होतं की आता चित्रपटांवर लिहायचं नाही.. अगदी कितीही कितीही आवडला तरी.. पण हे असं ठरवताना मला हे कुठे माहित होतं की एवढ्यातच मला 'द सोशल नेटवर्क' बघण्याचा योग येणार आहे आणि तो 'कितीही कितीही' आवडण्याच्या खूप पलिकडचा चित्रपट आहे. मागे इन्सेप्शन बघायला गेलो असताना 'सोने' चं ट्रेलर सर्वप्रथम बघायला मिळालं होतं आणि तेव्हाच त्याच्या

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com51tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-56926939466913449172011-01-05T15:06:00.001-05:002011-01-05T15:09:25.216-05:00

** सदर 'तात्पर्य' यापूर्वी 'शब्दगारवा २०१०' येथेही काढण्यात आलेले आहे याची चिकित्सक वाचकांनी नोंद घ्यावी. :) ---------------------------------------------------------------------------------------- कुठल्याही हिवाळी/दिवाळी इत्यादी इत्यादी इ-अंकांसाठी लिहायचं म्हटलं की माझ्या अंगात एकदम प्रचंड उत्साह संचारतो... किती आणि काय लिहू असं होऊन जातं... नवनवीन कल्पना सुचायला लागतात.. नवनवीन विचार मनात

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com50tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-58212505729504928702011-01-04T16:39:00.002-05:002011-01-04T17:30:30.489-05:00

तुम्ही 'बेसिक इन्सटींक्ट' बघितला आहे का? अर्थात बघितला असलात तरी हे असं चारचौघात ब्लॉगवर कबुल कोण करेल म्हणा.. 'बेसिक इन्सटींक्ट' न बघितलेला माणूस (पुरुष या अर्थी) विरळाच आणि तो (म्हणजे पिच्चर) बघितलाय हे असं चारचौघात ब्लॉगवर कबुल करणारा तर अजूनच विरळा. असो.. तर 'बेसिक इन्सटींक्ट' मध्ये मायकल डग्लसने सिगरेट सोडलेली असते. त्याबद्दल त्याची डॉक्टर मैत्रीण त्याला विचारते. "हाऊ इट फील्स?" "इट सक्स"

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-89080999976935412442010-12-30T16:31:00.007-05:002010-12-30T23:19:46.405-05:00

तारीख : ३१ डिसेंबर २०२० प्रति, मायबाप सायेब विषय : बरगड्डी संघटना अहवाल २०१०-२० मायबाप सायेब, आपल्या हुकुमापरमाने बरगड्डी संघटनेच्या गेल्या धा वर्षांतल्या महत्वाच्या विजयांचा रिपोर्ट पाठवत आहे. सांगन्यास लय आनंद वाटटू की तुमी येळोयेळी सांगितल्या परमानं वागल्यानंच संघटनेला हा दिस दिसला आनी तेच्याबद्दल म्या धनाजी गनपत पवार (श्यान्नव कुळी मराठा-कुनबी) बरगड्डीचा अध्यक्ष या नात्याने माज्या सर्व

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com81tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-59687935771367269772010-12-23T15:16:00.014-05:002010-12-23T19:16:19.674-05:00

तो (,ते आणि अनेकजण) : पुन्हा मॅच घालवली पठ्ठ्याने !!!!! मी : म्हणजे???? त्याच्या प्रश्नातल्या चारी शब्दांसाठी एकेक प्रश्नचिन्ह वापरत मी मोठा आ वासत प्रतिप्रश्न केला. कारण "पुन्हा" म्हंटल्यावर  "आधी कधी?" , "घालवली" म्हंटल्यावर "उरली कधी होती?" आणि "पठ्ठ्याने" म्हंटल्यावर "नक्की कोणी? श्रीशांतने की उनाडकतने?" असे अनेक प्रश्न माझ्या डोक्यात उभे राहिले.. पण माझ्या "म्हणजे?" वाल्या प्रश्नाने त्याला

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com40tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-25833746362747870302010-12-22T21:14:00.004-05:002011-05-11T01:16:18.554-04:00

हे काये?क्का?सांताक्लॉSSSजआंताक्काSSS आणि हे?ए?स्नोमॅSSSनओमाSSS आणि हे काय?एका?डिअSSSरदिआंSS आणि हे?ए?पेंग्विनएंन्नी आSSSणि हेSSS ????इम्म च्ची SSSSSSSSबरोब्बर.. ख्रिसमस ट्री -१० मधले आंताक्का, ओमा आणि दिआं  -१० च्या (इथे आडवी रेघ सहज गंमत म्हणून मारली नसून ते 'वजा/उणे/मायनस/निगेटिव्ह दहा' असे वाचावे.) कुडकुडत्या थंडीत घराखाली उभं राहून लेकाला कडेवर घेऊन नाताळातल्या अशा वेगवेगळया

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com50tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-89723756993589289882010-12-16T09:35:00.000-05:002010-12-16T09:35:12.971-05:00

"लेडीज अँड जंटलमन, प्लीज वेलकम.. मेरा दोस्त, मेरा भाई, जोसेफ मॅस्कार्हेनSSSस" बास रे बास. हे वाक्य ऐकलं आणि मी जोरजोरात टाळ्या वाजवल्या नाहीत किंवा "यस्स यस्स" करत मुठ हवेत उडवली नाही किंवा आनंदातिशयाने उठून उभा राहिलो नाही असं कधीच झालं नाही. पहिल्यांदा 'रॉक ऑन' बघताना तर या जोसेफ मॅस्कार्हेनसच्या शेवटच्या प्रसंगातल्या स्टेजवरच्या आगमनानंतर आणि आदि श्रॉफने खणखणीत आवाजात केलेल्या त्याच्या

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-81928957647963789202010-12-13T15:45:00.003-05:002010-12-17T14:47:19.901-05:00

परवा 'खेले हम जी जान से' बघण्याचा योग आला. नाही. खरं म्हटलं तर अगदी मुद्दाम ठरवून बघितला. इथल्या एका लोकल वाहिनीवर दर रविवारी सकाळी साधारण तासभर चालणार्‍या बॉलीवुडबद्दलच्या कार्यक्रमात बघितलेले प्रोमोज, युट्यूब आणि पेपरातलं परीक्षण वाचून वेगळा (आणि जिव्हाळ्याचा) विषय वाटल्याने बघायचं नक्की केलं. जवळपास वर्षभरानंतर बघितलेला हिंदी चित्रपट. गेल्यावर्षी 'थ्री इडियट्स' बघितला होता आणि त्यानंतर थेट हा

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com46tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-38599724405951907152010-12-09T11:29:00.003-05:002010-12-09T11:41:27.009-05:00

बरं मला एक सांगा. तुम्हाला या शब्दांचे अर्थ माहिती आहेत का? खरं तर 'बरं' या शब्दाने पोस्टच्या पहिल्या वाक्याची सुरुवात करत नाहीत पण थेट "तुम्हाला या शब्दांचे अर्थ माहिती आहेत का?" असला काहीतरी प्रश्न विचारून कशी सुरुवात करणार?? म्हणून मग जरा आधाराला, टेकायला म्हणून 'बरं' वापरला..... बरं का !! ;) रंगीलारंगीतरंगारीरंगीबेरंगीरंगकर्मी तर सांगा बघू या शब्दांचे अर्थ माहित आहेत का? म्हणजे प्रत्यक्ष

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com48tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-70863781145241409442010-12-08T03:19:00.005-05:002010-12-08T03:27:04.566-05:00

सकाळचे ७:०० तो : झाली तयारी? ती : म्हणजे काय? बघितलंस का वाजले किती ते? तो : हॅ हॅ हॅ ती : म्हणजे तू तयार नाहीयेस... नाहीयेस? तो : आहे ग.. नेहमीची गाडी... ती : नेहमीची जागा.. बाय. तो : बाय सकाळचे ७:१५ ती : नशीबच पोचलास. मला वाटलं की गेली आज पण गाडी. तो : ए.. आज पण काय? आज म्हण. फक्त आज. आणि तीही गेलेली नाहीये. ती : बरं बरं.. आली गाडी.. जा आता पटकन.. तो : ओके. दुपारी फोन करतो. ती : दुपारी नाही

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com70tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-4018681256129846622010-11-29T17:22:00.005-05:002010-11-29T18:02:02.694-05:00

रोशनांचा हृतिक म्हटलं की आपल्या डोळ्यासमोर काय येतं? १. 'धूम-२' मधला देखणा, रांगडा चोर आर्यन किंवा २. 'जोधा अकबर' मधला भारदस्त, राजबिंडा अकबर किंवा ३. 'कोई मिल गया' मधला साधाभोळा रोहित किंवा ४. अगदी क्रिश, काईट्स, के३जी वाला हृतिक अशी कितीही आणि कुठलीही कॅरेक्टर्स आठवत राहिली तरी हृतिक म्हटलं की त्या आठवण्याचा यादीत 'कहो ना प्यार है' मध्ये जबरा डान्स करून सगळ्यांच्या मनावर गारुड करणारा

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com49tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-80334558771560201272010-11-26T12:41:00.008-05:002011-02-07T14:40:25.529-05:00

. १९७५ साली इंदिरा गांधींनी पुकारलेल्या आणीबाणीच्या आणि त्यांनी केलेल्या वृत्तपत्रांच्या मुस्कटदाबीच्या निषेधार्थ त्यावेळच्या वृत्तपत्रांनी अग्रलेखाची जागा कोरी ठेवून आपला निषेध व्यक्त केला होता असं मागे वाचलं होतं. तीच कल्पना पुढे रेटून मुंबई हल्ल्याला दोन

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-90707728265179100942010-11-20T03:19:00.001-05:002010-11-24T14:23:50.129-05:00

१. आम्ही चौघेजण रस्त्याने बडबडत, थट्टामस्करी करत चाललो होतो. रस्त्यावर चिटपाखरूही नव्हतं.. काळाकिर्र अंधार.. पण आम्हाला कसलीच पर्वा नव्हती. सगळ्यांची मस्त बडबड चालू होती. एक दोघांनी थोडीशी 'टाकली'ही होती. चालताचालता मी आमच्या चाळीत शिरलो. माझ्या मागोमाग ते तिघेसुद्धा आत आले. जिने चढत चढत सगळ्यात वरच्या मजल्यावर माझ्या घराच्या बाहेर एक कॉमन पॅसेज आहे तिथे आम्ही पोचलो. एकमेकांचे चेहरे अगदी जेमतेम

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-79268841251472926282010-11-12T14:49:00.008-05:002010-11-12T15:42:18.814-05:00

सुदैवाने म्हणा की दुर्दैवाने पण देजावू प्रकाराशी माझा 'ऐकून माहिती असणे' याच्या पलिकडे कधी संबंध आला नाही. म्हणजे अनुभव वगैरे कधीच नाही. पण परवा 'बिग नथिंग' बघताना ती देजावू वाली जाणीव मला शब्दशः झाली. हे सगळं कुठेतरी पाहिल्यासारखं वाटत होतं. तो अंधार, ती मारामारी, ती धावपळ, ते एकामागोमाग बसणारे धक्के, उलगडणारी रहस्यं, पडणारी नवीन कोडी अशी नुसती भाऊगर्दी झाली होती सगळी. हे सगळं चालू असतानाच

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-89353864401477650322010-11-02T14:54:00.016-04:002011-01-19T15:30:59.266-05:00

प्रत्येक ब्लॉगर दरवर्षी इतर ब्लॉगर्सना, वाचकांना आणि हितचिंतकांना आपल्या ब्लॉगवरून दिवाळीच्या शुभेच्छा देतो. पण यंदा सगळ्यांनी मिळून जरा वेगळं करायचं ठरवलं. त्याचं काय झालं की काही दिवसांपूर्वी आम्ही सगळे ब्लॉगर लोक (म्हणजे 'ब्लॉग लिहिणारा असा तो/ती' याअर्थी. ब्लॉगर.कॉम किंवा वर्डप्रेस.कॉम अशा अर्थी नव्हे.) असेच जमलो होतो गप्पाटप्पा टाकायला. तेव्हा दिवाळीचा आणि शुभेच्छांचा विषय निघाला.

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com92tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-25520828518631008322010-10-30T18:19:00.001-04:002010-10-30T18:19:59.457-04:00

ऐका ऐका अरुदेवी तुमची कहाणी. आटपाट नगर होतं. तिथे एक गरीब स्त्री रहात असे. अरु तिचं नाव. अरु भारी बडबडी होती. सतत बडबडत असे. दिसेल त्याबद्दल बोलायची, वाटेल त्या विषयावर बकबक करत राहायची. बकबक बकबक बकबक बकबक.. बास.. दुसरं काही करीत नसे. प्रत्येक विषयावर तिचं एक मत असे.. पण काहीही बोलण्याआधी आजूबाजूचे लोक त्या विषयावर काय बोलतायत हे ती बघे, सर्वांचं म्हणणं कान देऊन एके आणि त्यानंतर आपलं मत सांगे.

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com49tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-55444083972480777002010-10-29T15:43:00.005-04:002010-10-29T23:19:41.861-04:00

जेव्हा आपल्याला एखादा लेख, कविता, स्फुट, ब्लॉगपोस्ट, उतारा प्रचंड प्रचंड आवडतो, आपण त्याच्या प्रचंड प्रेमात पडतो तेव्हा आपण काय करतो? तेव्हा तो लेख आपण जास्तीत जास्त लोकांपर्यंत पोचवण्याचा प्रयत्न करतो. त्यासाठी लोकांना मेल करतो, बझ करतो, फोनवरून कळवतो, फेसबुकवर टाकतो, ऑर्कट स्टेटस अपडेट करतो, ट्वीटचा चिवचिवाट करतो. अधिकाधिक लोकांनी ते वाचलं पाहिजे असं आपल्याला वाटत असतं कारण लेख वाचून आपण

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-30632587003257825982010-10-27T21:53:00.003-04:002010-10-27T22:40:38.305-04:00

मी कधीही आत्मचरित्र लिहिणार नाही..... आत्मचरित्र का लिहिलं जात असावं? आपण किती 'बेस्ट' आहोत आणि तमाम पब्लिकला ते शेवटपर्यंत कसं कळलं नाही हा टाहो फोडण्यासाठी आत्मचरित्र लिहिलं जातं. -वपु.  -------- माझ्या सगळ्या हुश्शार, स्कॉली ब्लॉगु-ब्लगिनींनी आपापल्या ब्लॉगचे पहिले वादि साधारण मार्च/एप्रिल/मेच्या सुमारास साजरे केले. केले म्हणजे ते तेव्हाच होते अर्थात.. मला वाटतं त्या सुमारास जवळपास दर चार

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com72tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-80240501879912411802010-10-21T17:25:00.005-04:002010-10-21T22:01:43.703-04:00

रात्रीचा प्रसाद, आरती वगैरे सगळं आवरून झाल्यावर विठू नुकताच आडवा पडला होता. दिवसभरातले निरनिराळे प्रसंग डोळ्यासमोर तरळून जात होते. रोजच्यासारखंच आजही गरीब, आगतिक, आशाळभूत, खचलेल्या, खंगलेल्या, प्रामाणिक, दांभिक, निर्लज्ज, कोडग्या, मिजासखोर अशा अनेक चेहर्‍यांची दर्शनं झाली होती. त्यातले किती खरे-किती खोटे, किती सच्चे-किती उगाच आलेले हे आपल्याला आजतरी ओळखता आलंय का हे त्याला नीटसं कळत नव्हतं. काहीच

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com62tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-19193977188440289782010-10-07T17:50:00.008-04:002010-10-30T18:18:50.200-04:00

जनाब राहुलमियां गांधी, अस्सलाम वालेकुम. यहावहा मुडेबिना सरळ मतलबकीच बात करतो. कालच्या अखबारमध्ये तुमचे खयालात वाचले. और हाय. बहोत बुरा लगा. बहोत बहोत बुरा लगा. दिल को ठेच पहुची. हम आपको अपना समझते थे. तुम्ही आमचेच होतात. आमच्यातलेच होतात. निदान आम्ही तरी असेच सोचत होतो. पर हाय. वो एक ख्वाबही था. एक सपना था. पण हे तुम्ही बोललात? "आरएसएस आणि सिमीमध्ये बिलकुल फर्क नाही" ही तुमची जबानी आहे? यकीन नाही

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com65tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-75295860951655762592010-10-05T15:22:00.002-04:002010-10-05T16:29:55.808-04:00

तिने हातातली पिशवी टेबलवर ठेवली. कडेला ठेवलेल्या टिश्यु पेपरच्या रोल मधून मोठा कागद फाडून घेऊन त्याने टेबल खसाखसा घासून पुसून स्वच्छ केलं. उकळत्या पाण्याने चमचे स्वच्छ धुतले. फ्रिज उघडलं. आतून तीन-चार मोठ्ठ्या पिशव्या काढल्या आणि टेबलवर ठेवल्या. एक पिशवी उघडून त्यातून लेटस (Lettuce) बाहेर काढून तो स्वच्छ धुतला आणि हळूहळू एकेक पान काढत उलगडत तो सोलला. त्याचे छान छोटे छोटे तुकडे केले आणि एका मोठ्या

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com66tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-13083497470700126322010-10-02T01:10:00.006-04:002010-10-02T02:46:40.759-04:00

'माझे खादाडीचे प्रयोग : भाग १' इथे  वाचा 'माझे खादाडीचे प्रयोग : भाग २' इथे  वाचा 'माझे खादाडीचे प्रयोग : भाग ३' इथे  वाचा हल्ली हा माणूस ब्लॉगची जाहिरात करण्यासाठी स्वतःच्याच जुन्या पोस्ट्सचे दुवे देत असतो असा विचार करणार्‍यांनी ही पोस्ट इथपासून वाचावी आणि असा विचार न करणार्‍यांनी वाचन चालू ठेवण्यास हरकत नाय. पूर्वसूचना किंवा वैधानिक इशारा किंवा 'डिस्को ला लेमन' लावतात ते कायतरी (पाकिटावरचा

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-51714385511699867892010-10-01T02:47:00.006-04:002011-01-04T16:39:08.003-05:00

कधीकधी उगाच लांबलचक, मोठमोठ्या पोस्ट्समुळे फार 'कं' यायला लागतो ....... वाचणार्‍याला...... अर्थात लिहिणारा माझ्यासारखा असेल तर मग हमखासच. अर्थात माझा मलाही 'कं' येतोच लिहिताना.. पण तरीही कधी कधी सगळं तपशीलवार लिहिल्याशिवाय विषय पोचत नाही, पोस्ट चांगली होत नाही. याच्या उलट कित्येकदा अगदी छोट्या छोट्या गोष्टी असतात ज्यांचा एका स्वतंत्र पोस्टएवढा काही जीव नसतो. पण त्यावर लिहावसं तर वाटत असतं. अर्थात

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com48tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-31942960323414882002010-09-29T00:43:00.005-04:002010-09-29T03:18:31.181-04:00

नमो नमः सुजनहो, सृजनहो व भक्तजनहो. 'आदिलीलापुराणा'च्या आजच्या श्रवणोपासनेत आपले स्वागत. विविध आदिलीलांनी ओतप्रोत भरलेल्या 'आदिलीलापुराणा'चे अमृत आपल्या कानांत साठवून घेण्यासाठी उत्सुक असलेल्या, विशाल संख्येने उपस्थित पावलेल्या या विशाल जनसागराचे मी 'आदि-दास' मनःपूर्वक स्वागत करतो. आजवरच्या आपल्या 'आदिलीलापुराणा'च्या प्रवासादरम्यान आपण 'दंतोपनिषद', 'निद्रानाशानुभव', 'पुनर्दंत विवेचन', '

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com58tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-69087905405085187632010-09-27T04:15:00.004-04:002011-01-04T16:31:20.206-05:00

१. माझा एक मित्र आहे. चहाबाजांना जसा दुपारी २ ला चहा लागतो तसं त्याला दुपारी चारला पेप्सी लागायचं. पेप्सी लागायचं म्हणजे पेप्सी'च' लागायचं. कोक, लिम्का, थम्सप वगैरे काही चालायचं नाही २. माझी आजी आयुष्यभर ब्रुक बॉंडचा रेड लेबलचा चहा प्यायली. रेड लेबल सोडून इतर कुठलाही चहा तिला चालायचा नाही. म्हणजे रेड लेबल पेक्षा चांगला, महाग, भारी, इम्पोर्टेड वगैरे वगैरे काय पण असुदे.. सगळ्यांची विकेट उडायची.

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com46tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-89409691896341631092010-09-24T04:02:00.008-04:002011-01-05T16:28:02.247-05:00

"मी पंखा झालोय यार तिचा.. आणि तिच्या त्यांचाही. काय तो त्यांचा दांडगा आवेश, तो सळसळता उत्साह, ती जळजळीत भाषा, ती रसरशीत लेखणी, ते विखारी फुत्कार, घुत्कार, ठुत्कार, डूत्कार, युत्कार ('त्कार' च्या अलिकडे काहीही लिहिलं तरी चालतं. ते फुत्कार क्याटागरीतलंच ठरतं.) ... जिओ लोक्स जिओ.. तुम्ही महान आहात.. तुमच्यापुढे इतर लोक ते काय... भ्याड, मुर्दाड, स्वाभिमान गमावलेले, कणा नसलेले.. थुत् तिच्यायला त्या

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com101tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-39442372323709889802010-09-23T13:05:00.011-04:002010-09-24T02:05:18.617-04:00

हे वाचन, नेट.. माहितीचा खजिना... अनेक उलटसुलट मतं.. अनेक सत्य, अनेक दावे, अनेक भास, अनेक अफवा.. अनेक मतमतांतरं.. साले सगळे संदर्भच बदलून जातात.. पण आपलेच.. अनेकांना हे संदर्भ इटसेल्फच नवीन असतात.. त्यांची पुसटशीही कल्पना नसते, जाणीव नसते.. अगदी आपण पूर्वी होतो तसेच म्हणजे उलटसुलट माहितीचा खजिना आणि ते सत्यच आहे हे छातीठोकपणे सांगणार्‍या अनेक माहितीस्त्रोत आपल्यासमोर सत्य उलगडून ठेवण्यापूर्वी होतो

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com44tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-86434602913969834362010-09-15T16:25:00.012-04:002011-05-11T01:21:50.367-04:00

हस्तकला या विषयात मला पहिल्यापासूनच आंबटी, कडी, तुरटी, तिखटी होती. थोडक्यात, अजिबात गोडी नव्हती. पण का उगाच सणासुदीच्या (किंवा कुठल्याही) दिवसांत पोस्टची सुरुवात नकारार्थी करा म्हणून हे आपलं उगाच. तर हस्तकला (याला आता क्राफ्टिंग म्हणतात म्हणे) म्हणजे काही करता आलं नाही तरी चालेल असं वाटण्याचा किंवा "मला हे असलं काही करता येत नाही" असं अभिमानाने सांगण्याचा विषय असं मला पूर्वी उगाचंच वाटत असे. मग

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com62tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-70327031448565722772010-08-28T04:28:00.005-04:002010-09-02T13:48:16.269-04:00

जेरेमी : आलं ना सगळं लक्षात? हेरंब : ह्म्म्म जेरेमी : पुन्हा सांगू का? हेरंब : म्म्म्म.. चालेल.. जेरेमी : बरं.. थोडक्यात सांगतो. वर गेल्यावर दार उघडून मी उजवा पाय बाहेर ठेवीन. माझ्या पायाच्या किंचित अलीकडे तू तुझा उजवा पाय ठेवायचास. पुढचं सगळं मी बघून घेईन. त्यानंतर लगेच शरीराचा आकार धनुष्यासारखा करायचा. डोकं आणि पाय जास्तीत जास्त मागे न्यायचे. हात पुढे बांधलेले. नंतर मी तुझ्या खांद्यावर हळूच

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com75tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-7306731674231835222010-08-23T20:03:00.008-04:002010-08-25T14:16:29.099-04:00

ज्जे ब्बात.. असं कन्फ्युजिंग शीर्षक टाकण्याचा एक फायदा असतो तो म्हणजे सदरहू लेख किती विस्कळीत आहे याचा थोडाफार तरी अंदाज येऊन वाचक नाईलाजाने का होईना जरा सावरून बसून वाचायला लागतात. आता आपल्यात म्हणून सांगतो खरं तर 'शॉपिंगिंग' (शॉपिंग 'करणे' म्हणून शेवटचा शेपरेट इंग ) किंवा 'माझे खादाडीचे प्रयोग : भाग ४' यापैकी एक नाव देणार होतो पण शॉपिंग विषयी वाचायला आलेल्यांना विंडो कसलं विंडोच्या साध्या

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-30947667010205086232010-08-22T03:38:00.004-04:002010-08-22T15:38:14.483-04:00

मेलवर फॉरवर्ड होत होत, फिरत फिरत एक मस्त लेख मागे मेलबॉक्समध्ये आला होता. मेलवरून फिरत फिरत तो एक दिवस बझवर येऊन पोचला. आपल्या सचिन (तेंडुलकरांच्या) विषयीचा हा लेख टाईम मॅगझिनमध्येही आला होता (बहुतेक).. तर हा लेख बझवर पोचल्यावर आपल्याच सचिनने (पाटलांच्या) "तो मराठीत अनुवाद करून ब्लॉगवर टाक ना" अशी फर्माईश केली. सचिनसाठी (आणि कुठल्याही सचिनभक्तासाठी) जी-जान हजर करायला तयार असलेल्या माझ्यासारख्याला

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-63657569135639334602010-08-09T02:01:00.008-04:002010-08-10T18:01:54.346-04:00

यापूर्वीचा खो ही मला अपर्णानेच दिला होता आणि हा खो ही तिनेच दिलाय. पण त्या दोघांत एक मुख्य फरक आहे. आधीचा खो मस्त होता कारण तो सोप्पा होता. पण या वेळचा लय डेंजर. त्यामुळेच जेव्हापासून ही खोखोगिरी सुरु झालीये ना ब्लॉगविश्वात तेव्हापासून या खो वाल्या पोस्ट्स पासून मी चांगलाच टरकून होतो. खो वाली पोस्ट दिसली की ती उघडून त्यातली एकही ओळ न वाचता (स्वारी लोक्स) मी स्क्रोल करत थेट पोस्टच्या शेवटाकडे

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com35tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-39159242976744706422010-08-04T16:47:00.010-04:002010-08-05T14:18:16.109-04:00

भाग-१ इथे  वाचा. "पण तू कसला एवढा रिसर्च करतो आहेस? तुझ्या रिसर्चमध्ये मी तुला काय मदत करणार? तुझ्या रिसर्चशी माझा कसा आणि काय संबंध?" "मी तुम्हाला तेच सांगणार होतो..... अं  .. व्हॉट शुड आय कॉल यु?" "आय वुड प्रिफर आजोबा." "वॉव.. यु नो इंग्लिश?" "यस. ऑफ कोर्स.. व्हॉट डू यु मिन?? पण तरीही मला मराठीतून बोललेलं जास्त आवडेल." "ओके आजोबा. तुम्ही म्हणाल तसं. तुम्हाला हवी ती लँग्वेज मी इंटरप्रिटर

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com51tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-86309930087847992842010-08-03T17:14:00.005-04:002011-04-21T16:36:55.384-04:00

मी जे ट्राय करणार आहे तो प्रॉपर वे आहे का, ती प्रोसेस राईट आहे का, खरंच असं होईल का, झालं तरी मला हवे तसे रिझल्ट्स मिळतील का, काहीतरी विअर्ड होणार नाही ना, हा माझा क्रेझीनेस तर नाही ना असे ब्रेनमधले थाउजंडस ऑफ क्वेश्चन्स फर्मली साईडट्रॅक करून मी माझ्या डेस्कवर बसलो. उजव्या रिस्टवरचं बटन दाबून ब्रेनटॉप ऑन केला. लेफ्टआय व्हयू थोडा अ‍ॅडजस्ट करावा लागला नेहमीप्रमाणेच.. "काही झालं तरी हा लेफ्टव्हयू

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-72781156010263199122010-07-21T14:52:00.004-04:002010-07-21T14:55:42.313-04:00

अरे काय हे? किती पसारा करून ठेवतोस.. सगळीकडे काय तुझ्या वस्तू पसरून ठेवल्या आहेस? आवरणार कोण त्या ? मला काय तेवढं एकच काम आहे का? आणि हे एवढं सगळं आता फटाफट संपवायचं आहे. जरा आवडती भाजी नसली की जेवणाची नाटकं सुरु तुझी. हे बरंय. रोज नवीन नवीन भाज्या कुठून आणायच्या रे? सगळं खायला शिका जरा... काहीही टाकायचं नाही पानात.. !! अग जाऊदेत.. आपण आहोत ना आवरायला.. त्याने पसारा नाही करायचा तर कोणी करायचा?

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-28633791899910867432010-07-16T16:05:00.011-04:002011-04-21T16:29:24.013-04:00

 "उंची किती?" असं विचारल्यावर "३२ इंच - प्रश्नचिन्ह" किंवा "वजन किती?" असं विचारल्यावर "दहा किलो - प्रश्नचिन्ह" अशी उत्तरं द्यावी लागत असतील तर उत्तर देणार्‍याला कसं विचित्र वाटत असेल ना? आणि त्यात पुन्हा असं उत्तर द्यावं लागणारी व्यक्ती ही स्वतः डॉक्टर असेल तर तिला तर अजूनच मेल्याहून मेल्यासारखं होत असेल. या डॉक्टर लोकांबद्दल मला खरंच खूप सहानुभूती वाटते कधीकधी. आधीच कामाचं टेन्शन, कामाचे

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com38tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-3578976983863615412010-07-12T15:42:00.014-04:002010-07-13T20:14:40.209-04:00

काळा सुट घातलेला एक गोरागोमटा तरुण लंडनच्या रस्त्यावरून हिंडत असतो. मधेच तो एका हॉटेलमध्ये शिरतो आणि कॉफी ऑर्डर करतो. तेवढ्यात त्याच्या बाजूच्याच टेबलवर एक लांब केसवाला, दाढी वाढलेला माणूस येऊन बसतो आणि त्या गोर्‍या तरुणाला काही वेळ न्याहाळत रहातो. थोड्या वेळाने तो गोरा तरुण उठतो आणि थेट त्या लांब केसवाल्या माणसाच्या टेबलाजवळ जातो आणि त्याच्या समोरच्या खुर्चीवर बसतो. उगाच आडवळणं न घेता तो त्याला

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-40687403366492130152010-07-03T23:48:00.001-04:002010-07-04T01:30:46.178-04:00

मोठा विकांत असल्याने प्लॅटफॉर्मवर बराच वेळ वाट बघून झाल्यावर मग ट्रेन मिळाली. आत शिरताक्षणी बसायला मिळाल्याबद्दल स्वतःचेच कौतुकसोहळे साजरे करावेत असा काही प्रकार नव्हता. कारण सुट्ट्यांमुळे ट्रेन तशी रिकामीच होती. दिवसभर उन्हात भटकंती झाली होती. दिवसभर फिरल्यामुळे जास्त दमलोय की घामाची आंघोळ झाल्यामुळे असं विचित्र कोडं पडत होतं. ट्रेनमध्ये एसी वगैरे सगळं व्यवस्थित असूनही ते शोभेची वस्तू वाटावं अशी

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-12820241953799178192010-07-02T16:46:00.018-04:002010-07-13T20:42:13.828-04:00

तीन मुलांची आई असलेली ही बाई सिंगल-मदर असल्याने आणि नुकतीच तिच्या गाडीच्या अपघाताची केस हरल्याने घर चालवण्यासाठी ताबडतोब मिळेल त्या नोकरीच्या शोधात असते. जो वकील तिची केस लढतो त्याच्याकडेच नाममात्र पगारावर क्लर्क म्हणून कामाला लागते. काम करत असताना तिला एका खटल्याची माहिती कळते. एका बलाढ्य इलेक्ट्रिक/गॅस कंपनीवर त्या परिसरात हानिकारक रसायनं सोडून तेथील पाणी दुषित केल्याचा आरोप असतो. या पाण्याच्या

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com36tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-49254265421108985222010-06-27T22:02:00.008-04:002011-01-05T16:14:40.099-05:00

** भाग १ इथे  वाचा आता उरलेल्या तीन वीरांविषयी बोलू. हे तीन वीर म्हणजे रॉस गेलर, चँडलर बिंग आणि जोई ट्रिबियानी.... रॉस गेलर (डेव्हिड श्विमर) : मोनिकाचा मोठा भाऊ, अतिशय हुशार त्यामुळे लहानपणापासूनच आईवडिलांचा लाडका आणि एक्झॅक्टली त्याच कारणामुळे मोनिकाचा नावडता असलेला, पीएच.डी., पेलिऑन्टॉलॉजिस्ट (म्हणजे बहुतेक भूगर्भशास्त्रज्ञ चुभूद्याघ्या), विज्ञानाची प्रचंड आवड, रेचलवर नववीमध्ये असल्यापासून

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-61099101453138289552010-06-25T18:06:00.010-04:002011-04-22T17:04:06.118-04:00

So no one told you life was gonna be this way Your job's a joke, you're broke, your love life's DOA It's like you're always stuck in second gear, When it hasn't been your day, your week, your month, or even your year, but... I'll be there for you... When the rain starts to pour I'll be there for you... Like I've been there before I'll be there for you... 'Cause you're there for me too.

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com33tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-15954650619708301432010-06-24T14:56:00.008-04:002010-08-24T15:44:35.522-04:00

खरं तर कविता लिहिणं हा माझा प्रांत नाही पण पावसावर काहीतरी लिहायचंय म्हंटलं आणि खरडायला बसलो तर गद्याऐवजी आपोआप कविताच उतरली. पूर्वी यमक जुळवण्याचे आटोकाट प्रयत्न करत र ला ट जोडत सामाजिक आणि कैच्याकै कविता लिहिल्या होत्या. पण मुक्तछंदातला हा पहिलाच प्रयत्न. !! पाऊस पडायचाय अजून... पणभरकटणार्‍या वार्‍याने फरपटणारी पानंक्षण दोन क्षणापुरतं आकाश चंदेरी करणार्‍या वीजाझाडांची सळसळ आणि ढगांचा कल्लोळपाऊस

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com39tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-71548944985679566402010-06-21T16:39:00.006-04:002010-08-11T21:58:40.211-04:00

हा धर्म १. हा धर्म माझ्यावर कुठल्याही विशिष्ट दिवशी देवळात गेलंच पाहिजे अशी जबरदस्ती करत नाही. मी देवाच्या दर्शनाला कधीही जाऊ शकतो. किंबहुना देवळात गेलंच पाहिजे असाही अट्टाहास नाही. २. मी देवाला मानत नाही या कारणावरून मला धर्मभ्रष्ट ठरवून माझी समाजातून/धर्मातून हकालपट्टी केली जात नाही किंवा तशा प्रकारचे काही फतवे बितवे निघत नाहीत. ३. हा धर्म माझ्यावर दिवसातून ३-४-५-६-७-८ वेळा प्रार्थना

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-16856401258479595102010-06-20T01:29:00.012-04:002011-01-05T16:29:56.933-05:00

संताप झाला होता नुसता. त्या तिरीमिरीतच घरी गेलो. कपाटातला खण उघडून ती छोटीशी डबी बाहेर काढली आणि टेबलावर ठेवली. त्यातून ते चार किडे बाहेर काढले आणि टेबलावर ठेवले. रागारागाने चौघांकडे बघत होतो. डोळे आग ओकत होते. "पुन्हा एकदा जिंकलात तुम्ही" ते शांतच होते. चेहर्‍यावर एक छद्मी विजयी हास्य होतं. जमेल तेवढी आग डोळ्यातून ओकत पहिल्या किड्यावर खेकसलो. "१५००० लोकांचा खून, २६ वर्षांचा लढा आणि त्याची

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com32tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-4781925391442838802010-06-17T17:57:00.007-04:002010-06-18T00:29:16.834-04:00

मला पावसाळा आवडत नाही. कारण मला पाऊसच आवडत नाही. मला कल्पना आहे की मला शाहरुख आवडत नाही कारण त्याची स्टाईलच आवडत नाही किंवा मला द्रविड आवडत नाही कारण त्याची बॅटिंगच आवडत नाही किंवा मग अगदी काजोल आवडत नाही कारण तिची अ‍ॅक्टिंग आवडत नाही असं काहीतरी म्हणण्यासारखं हे आहे. जर कोणाला खरोखरच शाहरुख, द्रविड आणि काजोल (अरे हो.. आणि पाऊसही) आवडत नसतील तर तो योगायोग समजू नये. त्यांचं या एकखांबी तंबूत स्वागत

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com43tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-7082431683642782722010-06-10T17:54:00.000-04:002010-06-10T17:54:49.367-04:00

कधी कधी होतं काय माहित्ये ? ब्लॉग एकदम मंदावून जातो. मंदावून कसला. किंबहुना निपचित पडतो, उसासे टाकतो, कण्हायला लागतो. काही म्हणजे काही हालचाल होत नाही तिथे. इतका म्हणजे इतका आळसटलेला, ढिम्म, मंद, हतबल झालेला असतो ना की घरपानावरून (होमपेज) उंदीर फिरवला तरी शेवटच्या पोस्टची धूळ चिकटते उंदराच्या पायांना. इतSSSSका मंद. वर्षानुवर्षं साफ न केलेल्या किंवा गृहिणीचा हात न फिरलेल्या एखाद्या ओसाड घरासारखा.

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com53tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-20536298791295819122010-06-02T17:42:00.020-04:002010-06-02T21:07:38.458-04:00

अतिशय मुख्य सूचना : हा संपूर्ण लेख आणि त्यातली मतं ही माझ्या दृष्टीने लिहिलेली आहेत. अनेक विधानं अनेकांना पटणार नाहीत. जे जे विधान पटत नाहीये त्याच्या सुरुवातीला "माझ्या दृष्टीने" किंवा "माझ्या मते" असे लिहून वाचावे. बाकी, १. गजनी, रंग दे बसंती, लगान, जोधा अकबर, कमीने, भूत अप्रतिम/टाकाऊ आहे. २. लता, हिमेश, आशा, अलका, सोनू, श्रेया यांना पर्याय नाही/यांच्याएवढ्या एकांगी गाणारं कोणी नाही. ३. करण

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com60tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-21444156162625602562010-05-27T18:10:00.010-04:002010-05-31T12:15:35.855-04:00

काही कारणांनी ग्रंथालयात जाऊन जुन्या पोथ्या, पुराणं चाळण्याचा योग नुकताच आला. चाळता चाळता अचानक या जिव्हाळ्याच्या विषयावरचं पुराण नजरेस पडलं. पुराणाचं नाव होतं "कंटाळा पुराण" !!! आपल्या एवढ्या आवडीच्या विषयावर एखादं पुस्तक आणि तेही चक्क पुराण असेल याची तोवर कल्पनाही नव्हती. थोडक्यात "पुराणकाळीही लोक कंटाळत असत तर".. !! या कल्पनेने जेवढं हायसं वाटलं तेवढाच आनंदही झाला. हे पुराण निश्चित कधी लिहिलं

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com26tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-86084182550583635892010-05-26T18:05:00.004-04:002010-05-27T18:11:20.087-04:00

तू शेजारी झोपलेला असतोस. किंचित चुळबुळ करत... काल किरकिर करत, रडत झोपला असल्याचा मागमूसही नसतो चेहर्‍यावर. ते गोबरे गाल, लांब पापण्या, इवलुसे ओठ.. मी एकटक बघत रहाते तुझ्याकडे आणि न राहवून चटकन पापी घेते तुझी. तुझी झोप चाळवते. मी पुन्हा पापी घेते.. दुसर्‍या गालाची.. तुझी पुन्हा थोडी हालचाल होते. तुझा छोटुसा तळवा मी हातात घेते आणि गुदगुल्या करते.. हळूच.. तू खुदकन हसतोस. माझी बोटं हळूहळू वर चढत

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com47tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-20913705398726181812010-05-21T17:12:00.014-04:002010-05-24T15:38:16.782-04:00

आम्ही मागे एकदा आमच्या संस्थेच्या वर्धापनदिना निमित्त नाटक बसवत होतो. लेखक, दिग्दर्शक, कलाकार सगळा हौशी मामला होता. पण सगळ्यांना नाटकात काम करायची आवड, इच्छा होती आणि त्याप्रमाणे आपलं शिक्षण, नोकरी आणि इतर उद्योग सांभाळून सगळे जण नाटकात काम करत होते. आमच्या दिग्दर्शक मित्राबरोबर नाटकाची आवड असणारे त्याचे २-३ मित्रही तालमीला येत. दिग्दर्शक सीन समजावून सांगत असताना, संवाद, शब्दफेक, हावभाव, स्टेजचा

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com87tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-20708376832094057852010-05-18T20:08:00.003-04:002010-10-30T18:18:50.203-04:00

छत्तीसगढमधील दंतेवाडा परिसरात नक्षलवाद्यांनी पुन्हा हल्ला करून एक बस भूसुरुंगांच्या सहाय्याने उडवून दिली. आता पुन्हा सर्वसामान्य जनता चवताळून उठेल. सरकार कसे निर्लज्ज आहे, कसे निष्क्रीय आहे हे दाखवणारी अनेक लेख वृत्तपत्र, मासिकं, ब्लॉग्स, टॉक शो, चर्चासत्रं आता रंगतील. किती वर्षात किती लोक मारले गेले याच्या आकडेवार्‍या सदर केल्या जातील. आणि या सगळ्यांमुळे 'सरकार भ्याड आहे' हा लोकांचा असलेला समज

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com43tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-6190683245198305352010-05-13T16:09:00.005-04:002010-07-13T20:42:43.490-04:00

काल संध्याकाळी घरी येण्यासाठी ट्रेनमध्ये बसलो. नेहमीप्रमाणे ग्रिशम वाचायला घेतलं. तेवढ्यात मागून दोन माणसांचा मोठा आवाज ऐकू आला. ओरडल्यासारखा. आरडाओरडा नव्हता किंवा भांडणही नव्हतं. पण जरा भाषण दिल्यासारखं. न बघताच माझ्या लक्षात आलं की हे कोण असणार ते. इथे ट्रेन्स मध्ये, प्लॅटफॉर्मवर, स्टेशनच्या बाहेर बरेचदा आफ्रिकन-अमेरिकन लोक उभे असतात. अगदी ढगळ आणि एकावर एक घातलेले भरपूर कपडे, गळ्यात जाड माळा,

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-51076648244498925552010-05-11T17:52:00.011-04:002010-05-11T20:08:09.867-04:00

कसलं बायकी नाव वाटतंय ना. लेख मात्र बायकी नाही. पुर्षी आहे. पुर्षाने लिहिला आहे म्हणूनही आणि पुर्षावर लिहिला आहे म्हणूनही....... चला आजचा पांचटपणाचा कोटा संपला. (जास्त जोरात हुश्शकारू नये. तुमच्या हुश्श्कार्‍यांच्या (सुस्कार्‍यांच्या चालीवर) आवाजाने आम्हाला अजून पांचट लिहिण्याचा मोह झाल्यास त्याला समस्त पुर्षी मंडळी (म्हणजे सदरहु लेखातली) जवाबदार नाहीत)....  जाऊदेत. ऑन अ सेकंड थॉट, सव्वा (कंस

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com55tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-51191532343972233752010-05-09T10:30:00.038-04:002011-06-04T12:01:51.331-04:00

प्रिय महेंद्र काका, रोहन, कांचन, तसंच त्यांना भरपूर मदत केलेल्या आणि मेळाव्याला हजर असणार्‍या माझ्या प्रिय ब्लॉगु-ब्लगिनींनो, नुकतेच हाती आलेल्या वृत्तानुसार दासावा येथे झालेल्या ब्लॉगर्स-उचक्यांरूपी भूकंपाचे केंद्र अमेरीकेतील नवीन जर्सी येथे आहे. या घटनेचा सखोल मागोवा घेण्याचे काम चालू आहेच तरीही प्राथमिक शक्यतेनुसार मेळावा चालू असेपर्यंत आणि त्यानंतरही अनेक तास/दिवस हा उचक्या-भूकंप चालू

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com31tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-46935062845346721372010-05-07T17:59:00.005-04:002010-05-28T15:27:49.641-04:00

१. हल्ली (तसं म्हटलं तर ब्लॉग सुरु केल्यापासून असं नाही, आधीपासूनच) मला (इतरांबद्दल बोलण्याचं आपल्याला काय प्रयोजन?) असं (तसं, वगैरे वगैरे) जाणवायला (आम्हालाही जाणवतात गोष्टी. जाणीवा जागृत आहेत आमच्याही) लागलं (जास्त जोरात नाही पण अगदी हळूही नाही) आहे (?.. खरं तर नाही. पण लोकांनी नाही नाही ते बोलून भाग पाडलं आम्हाला विचार करायला) की (!) मी (खरं तर आम्ही लिहायला पाहिजे होतं पुन्हा, पण पुन्हा लोकं

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com41tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-23122414581789818012010-05-06T17:54:00.005-04:002010-05-06T20:43:13.217-04:00

वडील : वाचलीस का त्या अझर मसूदची बातमी? मुलगा : हो वाचली. वेळीच त्याला फासावर लटकावला असता तर कारगील युद्धातल्या हुतात्म्यांची अशी बेअब्रू झालेली पाहायला लागली नसती. आता त्याला सन्मानाने कंदाहारला सोडून यावं लागतंय !! वडील : काय करणार. आपली न्यायव्यवस्थाच अशी आहे. दुर्दैव आपलं.. दुसरं काय.. ** मुलगा : चला. एकदाची फाशीची शिक्षा झाली त्या अफझल गुरुला. वडील : प्रत्यक्ष फाशी दिली गेली की शिक्षा

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com45tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-90340890193848737962010-05-05T16:59:00.024-04:002010-07-04T01:32:16.754-04:00

मागे एका पुस्तक प्रदर्शनातून दोन पुस्तकं आणली. 'संभ्रम' आणि 'कोंडमारा'. दोन्ही अनिल अवचटांची. निव्वळ अनिल अवचटांची आहेत म्हणून डोळे झाकून घेतली. त्यापूर्वी स्वतःविषयी, माणसं, छंदाविषयी, अमेरिका, मोर, धागे आडवे उभे, प्रश्न आणि प्रश्न, दिसले ते, कार्यरत अशी अनेक पुस्तकं वाचली होती आणि प्रत्येक पुस्तक वाचून झाल्यावर (अपवाद छंदाविषयी, दिसले ते आणि मोर. ही तीन मला विशेष आवडली नाहीत.) काही वेळा निराशा

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com28tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-82980831175807899452010-05-04T18:11:00.022-04:002010-08-25T13:02:05.327-04:00

अजून जास्त किस्से टाकून स्वतःला अजून म्हातारं करून (वाटून) घेण्यापेक्षा पोस्ट अर्धवट वाटली तरी चालेल पण दोन प्रसंगांत झाली तेवढी शोभा पुरे झाली असं म्हणून आधीची पोस्ट लवकर संपवली. 'पब्लिश पोस्ट' वर क्लिक केलं आणि अचानक अभिजात लेखकूपणाचं वरदान लाभलं असल्याप्रमाणे (त्याच विषयावरच्या) पुढच्या पोस्टचा विषय डोक्यात घुमायला लागला. एका दिवसांत दोन पोस्ट्स सुचतायत? (ह्ये काय इपरीत आनि !!). म्हणून म्हंटलं

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-64571750332704975362010-05-03T18:05:00.009-04:002010-05-03T22:00:19.313-04:00

 गेल्या वर्षी रूममेट बरोबर बसलो असताना तो फार गुंग होऊन त्याच्या लॅपटॉपमध्ये डोकं घालून बसला होता (म्हणजे नक्कीच ऑफिसचं काम करत नसणार).. बघितलं तर काहीतरी चित्रविचित्र आकार दिसत होते. "हे काय नवीन?" मी (मोठ्ठ्याने) अज्ञान पाजळलं."अबे तू फार्मव्हिले नही जानता?" त्याने 'अरे ये पीएसपीओ नही जानता' च्या लयीत गोंगाट केला. पण त्या पीएसपीओवाल्या बावळटाप्रमाणे (इथे बावळट हे वर्णन म्हणून वापरले आहे उपमा

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com46tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-78008973697054091452010-04-30T15:38:00.012-04:002011-02-08T15:32:19.159-05:00

भाग-१ इथे वाचाभाग-२ इथे वाचाभाग-३ इथे वाचा -------- अ  पेक्षा  -------- चिठ्ठी पूर्ण कोरी होती फक्त पानाच्या मध्यभागी 'अ  पेक्षा' असं लिहिलं होतं. मला काहीच कळलं नाही. मी तडक दादांकडे जाण्याचा निर्णय घेतला. त्यांना ही आनंदाची बातमी द्यायची होती. तेव्हाच त्या मजकुराचा  अर्थही विचारू असं ठरवलं.  ** "दादा, दादा" "अरे कोण देवेश? ये ये.. बस. कसा आहेस ?" "दादा माझं प्रोजेक्ट त्या कंपनीला खूप

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com56tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-52554930782502317042010-04-29T15:22:00.009-04:002011-04-21T16:41:57.913-04:00

भाग-१ इथे वाचा. भाग-२ इथे वाचा. भर दुपारी २ वाजता दार वाजून झोपमोड झाली की की जो एक संताप होतो त्या संतापात मी दार उघडलं. आणि त्यात पुन्हा हा लंगडा पाय. म्हणजे तसा अगदी बरा होतो आता. थोडं लंगडणं सोडलं तर... माझ्या ऑफिससंबंधीच्या कामाचं एन्व्हलप आलं होतं. ऑफिसच्या कामाचं एन्व्हलप? आणि तेही घरच्या पत्त्यावर? कसं शक्य आहे? मला जरा आश्चर्यच वाटलं. मी बंगलोरहून परत आल्यानंतर मानसिकदृष्ट्या एवढा

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-84562257524065534692010-04-28T19:52:00.026-04:002011-04-21T16:39:02.848-04:00

भाग-१ इथे वाचा "पण?" "पण मला कळत नाहीये की मी उद्या जाऊ की नको. म्हणजे गेल्यावर मला माझं प्रोजेक्ट त्यांना नीट समजावून सांगता येईल की नाही? इतर प्रोजेक्ट्स, त्यांच्या कल्पना, त्यांचे रिपोर्ट्स, त्यांची निरीक्षणं माझ्यापेक्षा चांगली असली तर? माझं हे असंच होतं नेहमी. अपयशाची भीती वाटत राहते. भरपूर अपयश बघितलंय मी. व्यक्तिगत आयुष्यातलं अपयश, नोकरीतलं अपयश, आता धंदा करायला घेतला तर त्यातही अपयश.

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-66896420895823026302010-04-27T20:02:00.010-04:002011-04-21T16:37:52.325-04:00

मुंबई विमानतळावरून सकाळी सातचं विमान, साडेआठला बंगलोरला उतरणार, कॅब पकडून 'आय टी  व्हिला' ला पोचायला जास्तीत जास्त अर्धा तास--वाईट ट्रॅफिक धरून एक तास--तरी दहाच्या मीटिंगसाठी मी साडेनऊपर्यंत मीटिंगच्या जागी पोचणार होतो. सगळा नेटका, चोख हिशोब होता. अजून पाचच मिनिटात विमान बंगलोर विमानतळावर उतरत असल्याची घोषणा झाली. मी हातातलं पुस्तक बंद करून ते ब्लेझरच्या खिशात ठेवून दिलं. आत ठेवताना त्यातल्या

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com34tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-60241138630784204962010-04-23T00:09:00.000-04:002010-04-23T00:09:32.036-04:00

साल : २०११/१२ वगैरेस्थळ : घर (अर्थात स्वतःचंच. उगाच दुसर्‍यांच्या घरात डोकावण्याची मला सवय नाही. आणि डोकावलो तरी त्यांच्या घरातले किस्से मी (ब्लॉगवर) सांगत नाही.)वेळ : सो. ते शु. मधली कुठलीही संध्याकाळ. दरम्यान : अशा प्रकारची सुरुवात यापूर्वीही (म्हणजे ते विचित्र साल वगळता) वाचल्यासारखी वाटत असेल तर आधीच सांगतो ती माझ्याच काही दिवसांपूर्वीच्या पोस्ट मधून साभार घेण्यात आलेली आहे. चिकित्सकांनी

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com43tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-79209659460271574302010-04-20T16:29:00.011-04:002010-04-21T13:03:39.129-04:00

BODY { MARGIN: 8px } .LW-yrriRe { FONT: x-small arial } १. एकेक करत हातापायाची सगळी बोटं तोडून टाकणे आणि हळूहळू एकेक अवयव तोडत जाणे. २. डोळ्यांच्या पापण्या कापून गरम चरचरीत सळई किंवा धारदार चाकू डोळ्यांच्या आत फिरवणे. ३. जाड बांबूने मारत जात जात एकेक अवयव निकामी करून तडफडून मारणे. ४. अंगावरची चामडी सोलून काढून चौकात टांगून ठेवणे. ५. नागडं करून बांधून ठेवून भुकेल्या कुत्र्यांना अंगावर

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com43tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-7399250431825487972010-04-18T03:19:00.032-04:002010-04-18T23:53:38.490-04:00

आजपासून एक नवीन ब्लॉग सुरु करतोय. पण ब्लॉगची जाहिरात करण्यासाठी वगैरे म्हणून ही पोस्ट लिहीत नाहीये. हा ब्लॉग आपल्या सगळ्यांशी निगडीत आहे आणि आपल्या सगळ्यांच्या सहकार्याची अपेक्षेने आणि खात्रीनेच हे पाउल उचलतो आहे. ब्लॉगचे तपशील पुढीलप्रमाणे  ब्लॉगचं नाव : पुन्हा चोरशील पहिली पोस्ट : पहिली चोरी तीच पोस्ट इथे खाली चिकटवतो आहे. -----------------------------------------------------------------------

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com42tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-38358247328320785962010-04-15T17:24:00.006-04:002010-04-15T20:02:06.572-04:00

मी 'स्लमडॉग मिलिनियर' प्रदर्शित झाल्या झाल्या लगेच पहिला होता. कारण खूप ऐकलं होतं त्याबद्दल. आणि मांजरेकरचा आक्रस्ताळेपणा आणि शेवटी 'जितेंद्र-जयाप्रदा'च्या जुन्या चित्रपटांसारखं हातपाय विचित्र हलवत केलेलं प्लॅटफॉर्म वरचं 'जय हो' गाणं (तेच ते ऑस्करवालं ) सोडलं तर मला चित्रपट प्रचंड आवडला होता. 'ओ साय्या' सोडलं तर संगीतात विशेष दम नव्हता. यापेक्षा कैक सुंदर सुंदर गाणी रहमानने यापूर्वीच देऊन ठेवली

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com61tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-32372001279853131522010-04-14T16:23:00.012-04:002010-08-20T17:52:12.828-04:00

"आज आपण बघणार आहोत पास्तुला कसा करायचा" झगावाल्या बाई हात जोडून सुहास्य वदनाने वदत्या झाल्या. पोस्टची सुरुवातच ढळढळीत खोट्या वाक्याने करू शकत नसल्याने आधीच कन्फेशन देऊन टाकतो की असं काहीसं त्या झगावाल्या बाई न कळणार्‍या विंग्रजीत (की स्पॅनिशात ?) म्हणाल्या असाव्यात असा तर्क मांडून मी या वरच्या वाक्याने सुरुवात करून पुढची प्रक्रिया बायकोला सांगायला सज्ज झालो. काही नीट कळत नाहीये ना मी काय

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com44tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-19575987616601534482010-04-09T16:21:00.005-04:002010-10-30T18:18:50.205-04:00

"वाहिनी, चिप्या आहे का घरात?" त्याने आत शिरता शिरताच विचारलं. "भाऊजी तुम्ही? अहो याना आत. इश्श आणि हे कधी नसतात घरात? बसा तुम्ही. मी बोलावते त्यांना. ते झोपले आहेत आतमध्ये" "तो झोपला असेल तर नंतर येऊ का मी?" "अहो छे हो त्यात काय." जरा वेळाने चिप्या बाहेर आला. मित्राचा चेहरा बघताक्षणीच त्याने ओळखलं की काहीतरी गडबड आहे म्हणून. "काय झालं?" "अरे नेहमीचंच रे. खडूस बॉस, विचित्र ऑफिस अवर्स, अशक्य

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com51tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-73729528562342469592010-04-09T03:18:00.002-04:002010-04-15T22:33:53.653-04:00

दिवस : काही वर्षांपुर्वीचा शनिवार वेळ : दुपारच्या जेवणाची वेळ होऊन बरेच तास उलटून गेलेली आणि रात्रीच्या जेवणाला अजून बराच अवकाश असलेली अशी अधली मधली. स्थळ : तेव्हाचा डोंबिवलीतला एकमेव एसी हॉल प्रसंग : जाम भूक लागली होती. (तरीही) मी ताटातला पहिला घास घेतला. घेतला म्हणजे हातात घेतला.. आणि बायकोला भरवला. तो पहिला घास भरवताना इतकं छान रोमँटिक वाटत होतं ना की घास भरवणं हे आयुष्यातलं सर्वात सुंदर काम

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com47tag:blogger.com,1999:blog-4589225849697621417.post-55571058173055965792010-04-05T22:49:00.013-04:002010-04-05T23:46:11.495-04:00

गेल्या आठवड्यात अपर्णाने टॅग करून ब्लॉगर्सच्या प्रकाराबद्दल लिहिशील का असं विचारलं. तेव्हा मी नेहमीप्रमाणे (म्हणजे नेहमीच्याच उतावीळपणे आणि आगाऊपणे) "हो बिनधास्त" असं काहीसं म्हटलं होतं (बहुतेक).. पण नंतर लिहायला बसल्यावर काही नीट सुचेना. म्हणून मग पुन्हा एकदा जाऊन ब्लॉगवाचकांचे प्रकार बघितले तेव्हा माझ्या लक्षात आलं की अरे या ब्लॉगवाचकांच्या प्रकारांमधला वाचक शब्द काढून तिथे ब्लॉगर शब्द घातला

हेरंबhttp://www.blogger.com/profile/11445717509548819556noreply@blogger.com58